โทษประหารชีวิตtev23) Mm BbnzeFgu
 | โปรดช่วยขยายบทความนี้ โดยแปลบทความทำนองเดียวกันในวิกิพีเดียภาษาอังกฤษมาลง |
โทษประหารชีวิต หรือ อุกฤษฏ์โทษ (อังกฤษ: capital punishment, death penalty) เป็นกระบวนการทางกฎหมายซึ่งรัฐลงโทษอาชญากรรมของบุคคลด้วยการทำให้ตาย คำสั่งของศาลที่ให้ลงโทษบุคคลในลักษณะนี้ เรียก การลงโทษประหารชีวิต ขณะที่การบังคับใช้โทษนี้ เรียก การประหารชีวิต อาชญากรรมที่มีโทษประหารชีวิต เรียก "ความผิดอาญาขั้นอุกฤษฏ์โทษ" คำว่า capital มาจากคำภาษาละตินว่า capitalis ความหมายตามตัวอักษร คือ "เกี่ยวกับหัว" (หมายถึงการประหารชีวิตโดยการตัดหัว) [1]
สังคมอดีตส่วนมากนั้นมีโทษประหารชีวิตโดยเป็นการลงโทษอาชญากร และผู้ไม่เห็นด้วยทางการเมืองหรือศาสนา ในประวัติศาสตร์ การลงโทษประหารชีวิตมักสัมพันธ์กับการทรมาน และมักประหารชีวิตในที่สาธารณะ[2]
ปัจจุบันมีประเทศที่ยังคงโทษประหารชีวิต 58 ประเทศ ประเทศที่ยกเลิกโทษประหารชีวิตสำหรับอาชญากรรมทุกรูปแบบโดยนิตินัย 98 ประเทศ ประเทศที่ยกเลิกโทษประหารชีวิตเฉพาะอาชญากรรมปรกติ 7 ประเทศ (โดยคงไว้สำหรับพฤติการณ์พิเศษ เช่น อาชญากรรมสงคราม) และประเทศที่ยกเลิกโทษประหารชีวิตโดยพฤตินัย (คือ ไม่ได้ใช้โทษประหารชีวิตอย่างน้อยสิบปี และอยู่ระหว่างงดใช้โทษ หรืออย่างใดอย่างหนึ่ง)[3] องค์การนิรโทษกรรมสากลมองว่าประเทศส่วนใหญ่เป็นผู้ยกเลิก (abolitionist) โดยองค์การฯ พิจารณาว่า 140 ประเทศเป็นผู้ยกเลิกในทางกฎหมายหรือทางปฏิบัติ[3] การประหารชีวิตเกือบ 90% ทั่วโลกเกิดในทวีปเอเชีย[4]
แทบทุกประเทศในโลกห้ามการประหารชีวิตบุคคลอายุต่ำกว่า 18 ปีขณะก่อเหตุ นับแต่ปี 2552 มีเพียงประเทศอิหร่าน ซาอุดิอาระเบียและซูดานที่ยังประหารชีวิตลักษณะนี้ กฎหมายระหว่างประเทศห้ามการประหารชีวิตประเภทนี้[5]
โทษประหารชีวิตกำลังเป็นประเด็นการถกเถียงอยู่ในหลายประเทศ และจุดยืนอาจมีได้หลากหลายในอุดมการณ์ทางการเมืองหรือภูมิภาคทางวัฒนธรรมหนึ่ง ๆ ในรัฐสมาชิกสหภาพยุโรป ข้อ 2 แห่งกฎบัตรสิทธิมูลฐานแห่งสหภาพยุโรปห้ามการใช้โทษประหารชีวิต สภายุโรปซึ่งมีรัฐสมาชิก 47 ประเทศ ยังห้ามสมาชิกใช้โทษประหารชีวิต
สมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติลงมติรับข้อมติไม่ผูกพันในปี 2550, 2551 และ 2553 เรียกร้องให้มีการผ่อนเวลาการประหารชีวิตทั่วโลก ซึ่งมุ่งให้ยกเลิกในที่สุด[6] แม้หลายชาติยกเลิกโทษประหารชีวิตแล้ว แต่ประชากรโลกกว่า 60% อาศัยอยู่ในประเทศซึ่งเกิดการประหารชีวิต เช่น สี่ประเทศที่มีประชากรมากที่สุดในโลก คือ จีน อินเดีย สหรัฐอเมริกาและอินโดนีเซีย ซึ่งยังใช้บังคับโทษประหารชีวิต ทั้งสี่ประเทศออกเสียงคัดค้านข้อมติสมัชชาใหญ่ดังกล่าว
เนื้อหา
- 1 ประวัติ
- 2 ขบวนการสู่การประหารชีวิต "อย่างมีมนุษยธรรม"
- 3 การใช้ร่วมสมัย
- 4 การโต้เถียงและการอภิปราย
- 4.1 การประหารชีวิตผิด ๆ
- 4.2 การตอบแทน
- 5 ลำดับเหตุการณ์ยกเลิก
- 6 ดูเพิ่ม
- 7 อ้างอิง
- 8 แหล่งข้อมูลอื่น
ประวัติ[แก้]
การดำเนินการเกี่ยวกับอาชญากรรมและศัตรูทางการเมืองได้ถูกนำมาใช้โดยในเกือบทุกสังคมทั้งกับการลงโทษความผิดทางอาญาและความขัดแย้งทางการเมือง ในบรรดาประเทศส่วนใหญ่ที่โทษประหารในทางปฏิบัติได้ถูกสงวนไว้สำหรับคดีการฆาตกรรม (การฆ่าคน), การจารกรรม, การก่อกบฏ หรือเป็นส่วนหนึ่งของกระทรวงยุติธรรม ในบางประเทศอาชญากรรมทางเพศเช่น การข่มขืนกระทำชำเรา, คบชู้, การร่วมประเวณีกับญาติสนิทและการสังวาสที่ผิดธรรมชาติ ถูกดำเนินการประหารชีวิตเช่นเดียวกับการก่ออาชญากรรมทางศาสนาเช่น การละทิ้งศาสนาในประเทศอิสลาม (สละอย่างเป็นทางการในศาสนาประจำชาติ) ในหลายประเทศที่มีการใช้โทษประหารชีวิตนั้น, การค้ายาเสพติดยังคงเป็นความผิดทางกฎหมาย ในประเทศจีน การค้ามนุษย์และกรณีที่ร้ายแรงของการทุจริตทางการเมืองจะต้องถูกลงโทษโดยการประหารชีวิต ในกองทัพทั่วโลก ศาลทหารได้กำหนดโทษประหารสำหรับความผิดเช่น ขี้ขลาด, ละทิ้งหน้าที่, ไม่เชื่อฟัง และกบฏ [7]
การใช้การประหารชีวิตอย่างเป็นทางการได้แพร่ขยายไปสู่จุดเริ่มต้นของบันทึกในหน้าประวัติศาสตร์ บันทึกทางประวัติศาสตร์ส่วนใหญ่และวิธีการปฏิบัติต่างๆ ของชนเผ่าโบราณระบุว่าโทษประหารชีวิตเป็นส่วนหนึ่งของระบบยุติธรรมของพวกเขา การลงโทษสำหรับการกระทำผิดกฎหมายของประชาชนโดยทั่วไปรวมถึงการจ่ายค่าชดเชยโดยผู้กระทำความผิด, การลงโทษทางกาย, การต่อต้าน, การเนรเทศและการประหารชีวิต โดยปกติ, ค่าชดเชยและการหลบหนีก็เพียงพอแล้วต่อรูปแบบของความยุติธรรมที่มีอยู่ [8] การตอบสนองกับอาชญากรรมที่กระทำโดยชนเผ่าที่อยู่ใกล้เคียงหรือชุมชนนั้นรวมไปถึงการขอโทษอย่างเป็นทางการ เบี้ยทำขวัญ หรือ ความอาฆาตกันทั้งตระกูล (blood feud)
ความอาฆาตกันทั้งตระกูลหรือความพยาบาทอันยาวนาน (blood feud, vendetta) เกิดขึ้นเมื่อการอนุญาโตตุลาการระหว่างครอบครัวหรือชนเผ่าล้มเหลวหรือระบบอนุญาโตตุลาการเป็นสิ่งที่ไม่มีอยู่จริง รูปแบบของความยุติธรรมนี้เป็นเรื่องปกติธรรมดาก่อนที่จะมีการเกิดขึ้นของระบบอนุญาโตตุลาการที่ขึ้นอยู่กับรัฐหรือการจัดระเบียบทางศาสนา มันอาจจะเป็นผลมาจากความผิดทางอาญา, ข้อพิพาทดินแดน หรือหลักปฏิบัติคุณธรรม (code of honour) "การกระทำแห่งการตอบโต้นั้นได้เน้นย้ำขีดความสามารถของกลุ่มทางสังคมเพื่อให้เกิดการปกป้องต่อตัวเองและแสดงให้เห็นเป็นที่ประจักษ์ต่อศัตรู (เช่นเดียวกับชาติพันธมิตรที่มีศักยภาพ) ซึ่งการล่วงละเมิดที่จะมีต่อทรัพย์สิน, ต่อสิทธิ, หรือต่อบุคคล ในอันที่จะกระทำไปโดยที่ไม่มีใครขัดขวางนั้น จะมิอาจเกิดมีขึ้นได้โดยง่าย" [9]
ขบวนการสู่การประหารชีวิต "อย่างมีมนุษยธรรม"[แก้]
มีแนวโน้มส่วนใหญ่ของโลกที่ได้มีปฏิบัติกันมานานแล้วสำหรับในการที่จะทำให้การประหารชีวิตนั้น ได้ใช้วิธีการในการที่จะทำให้ได้รับความเจ็บปวดน้อยลงหรือมีความเป็นมนุษยธรรมมากขึ้นต่อการประหารชีวิต
การใช้ร่วมสมัย[แก้]
โทษประหารชีวิตสำหรับผู้ที่กระทำผิดที่เป็นเด็กและเยาวชน (อาชญากรอายุต่ำกว่า 18 ปี ในความผิดทางอาญา) ได้กลายเป็นที่พบเห็นได้ยากมากขึ้นเรื่อย ๆ
การโต้เถียงและการอภิปราย[แก้]
ผู้สนับสนุนโทษประหารชีวิตแย้งว่ามันป้องกันอาชญากรรม เป็นเครื่องมือที่ดีสำหรับตำรวจและอัยการ (ตัวอย่างเช่น ในการต่อรองคำรับสารภาพ)[10] รับประกันว่าอาชญากรผู้ต้องโทษจะไม่กระทำความผิดอีก และเป็นโทษยุติธรรมแล้วสำหรับอาชญากรรมเหี้ยมโหดอย่างฆาตกรเด็ก ฆาตกรต่อเนื่องและฆาตกรทรมาน ผู้คัดค้านโทษประหารชีวิตแย้งว่า มิใช่ทุกคนที่ได้รับผลจากการฆ่าคนปรารถนาโทษประหารชีวิต การประหารชีวิตแบ่งแยกต่อผู้เยาว์และคนจน และมันส่งเสริม "วัฒนธรรมความรุนแรง" และมันละเมิดสิทธิมนุษยชน[11]
การประหารชีวิตผิด ๆ[แก้]
มักแย้งว่า โทษประหารชีวิตนำไปสู่การปฏิบัติโดยมิชอบของความยุติธรรมผ่านการประหารชีวิตผู้บริสุทธิ์อย่างผิด ๆ[12] หลายคนได้รับประกาศเป็นเหยื่อบริสุทธิ์ของโทษประหารชีวิต[13][14][15]
นอกจากนี้ วิธีดำเนินการไม่เหมาะสมยังให้เกิดการประหารชีวิตไม่ยุติธรรม ตัวอย่างเช่น นิรโทษกรรมสากลแย้งว่าในประเทศสิงคโปร์ "รัฐบัญญัติการใช้ยาในทางที่ผิด (Misuse of Drugs Act) มีชุดข้อสันนิษฐานซึ่งผลักภาระการพิสูจน์ของการฟ้องคดีให้ผู้ถูกกล่าวหา ซึ่งขัดต่อสิทธิซึ่งได้รับรองสากลให้สันนิษฐานว่าบริสุทธิ์ก่อนพิสูจน์ว่ามีความผิด"[16] หมายถึงในสถานการณ์ที่มีผู้ถูกจับได้พร้อมกับยา ในแทบทุกเขตอำนาจ การฟ้องคดีอาญามีคดีมีมูล
การตอบแทน[แก้]
ผู้สนับสนุนโทษประหารชีวิตแย้งว่า โทษประหารชีวิตชอบทางศีลธรรมเมื่อใช้ในการฆ่าคน โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากมีส่วนเพิ่มความร้ายแรง เช่น การฆ่าหลายคน การฆ่าเด็ก การฆ่าตำรวจ การฆ่าทรมานและการสังหารคนจำนวนมากอย่างการก่อการร้าย การสังหารหมู่หรือพันธุฆาต บ้างถึงกับแย้งว่า หากไม่ใช่โทษประหารชีวิตในกรณีหลังไม่ยุติธรรมอย่างชัดเจนทีเดียว ศาสตราจารย์ รอเบิร์ต เบลกเคอร์ แห่งโรงเรียนกฎหมายนิวยอร์ก ป้องกันการให้เหตุผลนี้อย่างแข็งขันโดยว่า การลงโทษต้องเจ็บปวดได้สัดส่วนกับอาชญากรรม
ผู้ให้ยกเลิกแย้งว่า การตอบแทนเป็นเพียงการแก้แค้นและให้อภัยไม่ได้ ผู้อื่นที่ยอมรับว่าการตอบแทนเป็นส่วนหนึ่งของความยุติธรรมทางอาญากระนั้นแย้งว่าการจำคุกตลอดชีวิตก็ทดแทนเพียงพอแล้ว นอกจากนี้ ยังแย้งว่า การลงโทษการฆ่าด้วยการฆ่าอีกนั้นเป็นการลงโทษซึ่งค่อนข้างเป็นเอกลักษณ์สำหรับการกระทำรุนแรง เพราะโดยทั่วไป อาชญากรรมรุนแรงมิได้ลงโทษโดยให้ผู้ก่อการได้รับกรรมเดียวกัน (เช่น ผู้ข่มขืนไม่ได้ถูกลงโทษโดยการถูกข่มขืน)[17]
ลำดับเหตุการณ์ยกเลิก[แก้]
| ปีที่ยกเลิก | ประเทศ | ประเทศตามปี | จำนวน |
|---|---|---|---|
| 1863 |  เวเนซุเอลา
|
1 | 1 |
| 1865 |  ซานมารีโน
|
1 | 2 |
| 1877 |  คอสตาริกา
|
1 | 3 |
| 1903 |  ปานามา
|
1 | 4 |
| 1906 |  เอกวาดอร์
|
1 | 5 |
| 1907 |  อุรุกวัย
|
1 | 6 |
| 1910 |  โคลอมเบีย
|
1 | 7 |
| 1928 |  ไอซ์แลนด์
|
1 | 8 |
| 1948 |  อิตาลี
|
1 | 9 |
| 1949 |  เยอรมนี
|
1 | 10 |
| 1956 |  ฮอนดูรัส
|
1 | 11 |
| 1962 |  โมนาโก
|
1 | 12 |
| 1966 |  สาธารณรัฐโดมินิกัน
|
1 | 13 |
| 1968 |  ออสเตรีย
|
1 | 14 |
| 1969 |  นครรัฐวาติกัน
|
1 | 15 |
| 1972 |  ฟินแลนด์
|
1 | 16 |
| 1973 |  สวีเดน
|
1 | 17 |
| 1976 |  โปรตุเกส
|
1 | 18 |
| 1978 |  เดนมาร์ก  หมู่เกาะโซโลมอน  ตูวาลู
|
3 | 21 |
| 1979 |  คิริบาส  ลักเซมเบิร์ก  นิการากัว  นอร์เวย์
|
4 | 25 |
| 1980 |  วานูอาตู
|
1 | 26 |
| 1981 |  กาบูเวร์ดี  ฝรั่งเศส
|
2 | 28 |
| 1982 |  เนเธอร์แลนด์
|
1 | 29 |
| 1985 |  ออสเตรเลีย
|
1 | 30 |
| 1986 |  หมู่เกาะมาร์แชลล์  ไมโครนีเซีย
|
2 | 32 |
| 1987 |  เฮติ  ลิกเตนสไตน์
|
2 | 34 |
| 1989 |  กัมพูชา
|
1 | 35 |
| 1990 |  อันดอร์รา  เช็กเกีย
|
9 | 44 |
| 1991 |  โครเอเชีย  นอร์ทมาซิโดเนีย  สโลวีเนีย
|
3 | 47 |
| 1992 |  แองโกลา  ปารากวัย  สวิตเซอร์แลนด์
|
3 | 50 |
| 1993 |  กินี-บิสเซา  เซเชลส์
|
2 | 52 |
| 1994 |  ปาเลา
|
1 | 53 |
| 1995 |  จิบูตี  มอริเชียส  แอฟริกาใต้  สเปน  เซอร์เบียและมอนเตเนโกร
|
6 | 59 |
| 1996 |  เบลเยียม
|
1 | 60 |
| 1997 |  เนปาล  โปแลนด์
|
2 | 62 |
| 1998 |  อาร์มีเนีย  อาเซอร์ไบจาน  บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา  บัลแกเรีย  แคนาดา  เอสโตเนีย  ลิทัวเนีย  สหราชอาณาจักร
|
8 | 70 |
| 1999 |  เติร์กเมนิสถาน
|
1 | 71 |
| 2000 |  โกตดิวัวร์  มอลตา  ยูเครน
|
3 | 74 |
| 2002 |  ไซปรัส  ติมอร์-เลสเต
|
2 | 76 |
| 2004 |  ภูฏาน  กรีซ  ซามัว  เซเนกัล  ตุรกี
|
5 | 81 |
| 2005 |  เม็กซิโก  มอลโดวา
|
2 | 83 |
| 2006 |  จอร์เจีย  ฟิลิปปินส์
|
2 | 85 |
| 2007 |  แอลเบเนีย  คีร์กีซสถาน  นิวซีแลนด์[18] (In Cook Islands, NZ proper in 1989)  รวันดา
|
4 | 89 |
| 2008 |  อุซเบกิสถาน
|
1 | 90 |
| 2009 |  อาร์เจนตินา  โบลิเวีย  บุรุนดี  โตโก
|
4 | 94 |
| 2010 |  กาบอง
|
1 | 95 |
| 2012 |  ลัตเวีย
|
1 | 96 |
| 2015 |  สาธารณรัฐคองโก  ฟีจี  มาดากัสการ์  ซูรินาม
|
4 | 100 |
| 2016 |  เบนิน  นาอูรู
|
2 | 102 |
| 2017 |  กินี  มองโกเลีย
|
2 | 104 |
| 2018 |  บูร์กินาฟาโซ
|
1 | 105 |
ดูเพิ่ม[แก้]
- โทษประหารชีวิตในประเทศไทย
อ้างอิง[แก้]
- ↑ Kronenwetter 2001, p. 202
- ↑ "Readings - History Of The Death Penalty | The Execution | FRONTLINE". PBS. สืบค้นเมื่อ 2014-02-11.
- ↑ 3.0 3.1 "Abolitionist and retentionist countries". Amnesty International. สืบค้นเมื่อ 2010-08-23.
- ↑ "University of Oslo Calls World Universities against Death Penalty - The Nordic Page - Panorama". Tnp.no. 2011-12-05. สืบค้นเมื่อ 2014-02-11.
- ↑ "Iran, Saudi Arabia, Sudan: End Juvenile Death Penalty | Human Rights Watch". Hrw.org. 2010-10-09. สืบค้นเมื่อ 2014-02-11.
- ↑ "moratorium on the death penalty". United Nations. 15 November 2007. สืบค้นเมื่อ 23 August 2010.
- ↑ "Shot at Dawn, campaign for pardons for British and Commonwealth soldiers executed in World War I". Shot at Dawn Pardons Campaign. สืบค้นเมื่อ 2006-07-20.
- ↑ So common was the practice of compensation that the word murder is derived from the French word mordre (bite) a reference to the heavy compensation one must pay for causing an unjust death. The "bite" one had to pay was used as a term for the crime itself: "Mordre wol out; that se we day by day." – Geoffrey Chaucer (1340–1400), The Canterbury Tales, The Nun's Priest's Tale, l. 4242 (1387–1400), repr. In The Works of Geoffrey Chaucer, ed. Alfred W. Pollard, et al. (1898).
- ↑ Translated from Waldmann, op.cit., p. 147.
- ↑ James Pitkin. ""Killing Time" | January 23rd, 2008". Wweek.com. สืบค้นเมื่อ 23 August 2010.
- ↑ "The High Cost of the Death Penalty". Death Penalty Focus. สืบค้นเมื่อ 27 June 2008.
- ↑ "Innocence and the Death Penalty". Deathpenaltyinfo.org. สืบค้นเมื่อ 23 August 2010.
- ↑ Capital Defense Weekly[ลิงก์เสีย] Archived สิงหาคม 4, 2007 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.
- ↑ "Executed Innocents". Justicedenied.org. สืบค้นเมื่อ 23 August 2010.
- ↑ "Wrongful executions". Mitglied.lycos.de. สืบค้นเมื่อ 23 August 2010.
- ↑ Amnesty International, "Singapore – The death penalty: A hidden toll of executions" (January 2004)
- ↑ "Ethics - Capital punishment: Arguments against capital punishment". BBC. 1 January 1970. สืบค้นเมื่อ 11 February 2014.
- ↑ "A history of capital punishment in NZ". TVNZ. 17 December 2008. สืบค้นเมื่อ 10 February 2013.
- กรมราชทัณฑ์
- โทษประหารชีวิต 21 สถานสมัยโบราณ
- กำธร เลี้ยงสัจธรรม (บรรณาธิการ), กฎหมายตรา 3 ดวง : ฉบับพิมพ์มหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมือง แก้ไขปรับปรุงใหม่, สถาบันปรีดี พนมยงค์, 2548
- เล่ม1 - ISBN 9744096527
- เล่ม2 - ISBN 9744096535
- เล่ม3 - ISBN 9744096543 - พระไอยการกบฏศึก (พระไอยการกระบถศึก) อยู่ในเล่ม 3
แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]
 |
คอมมอนส์ มีภาพและสื่อเกี่ยวกับ: โทษประหารชีวิต |
- Death Penalty Worldwide: Academic research database on the laws, practice, and statistics of capital punishment for every death penalty country in the world.
- คัดค้าน
- The Death Penalty Information Center: Statistical information and studies
- Amnesty International – Abolish the death penalty Campaign: Human Rights organisation
- สนับสนุน
- Studies showing the death penalty saves lives
- Keep life without parole and death penalty intact
บทความเกี่ยวกับกฎหมายนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยเพิ่มข้อมูล 